Mijn verhaal
Het verlies dat me vormde
Op achtjarige leeftijd verloor ik mijn vader aan een hersentumor. Die nacht herinner ik me haarscherp. Als de dag van gisteren. Maar alles daarna? Dat zijn flarden. Vlagen van beelden, geluiden en gezichten. Juist de periode na zijn overlijden voelde als een zoektocht. Ik was verdrietig, verward… en vooral boos.
Boos op het leven. Boos omdat ik hem ineens moest missen. Omdat ik hem geen knuffel meer kon geven, geen grapjes meer kon maken, geen verhalen meer kon delen. Naarmate ik ouder werd, besefte ik pas écht wat het betekent om je vader te verliezen. Ik héb een vader, maar ik moest hem al veel te jong loslaten.
Het verlies zal altijd een onderdeel zijn van wie ik ben.
Jaren later vond mijn moeder opnieuw liefde, bij een vriend van mijn vader. Hij was er niet om mijn vader te vervangen, maar hij had wel een plek als man in mijn leven. Het voelde veilig. Vertrouwd. Tot hij volkomen onverwacht overleed, toen ik 25 was.
Opnieuw voelde ik me dat meisje van acht. Hetzelfde rauwe verdriet. Dezelfde leegte. Als je opnieuw iets of iemand verliest, kan dat verdriet van vroeger weer naar boven komen. Dit was dan ook de start van mijn verlate rouwproces.
Als opgeleid en ervaren rouw- en verliesbegeleider is het nu mijn doel om volwassenen, kinderen, jongeren en gezinnen te ondersteunen bij dit proces. Ik weet hoe helpend het kan zijn om te praten over wat zo moeilijk en verdrietig is.